prezydenci

Drodzy Moi,
Ostatnio czytałem w krajowej prasie 4 teksty opisujące kadencje dwu prezydentów Stanów Zjednoczonych, Ronalda Reagana i Williama Clintona. Dwie opowieści o dwu panach zamieszkujących przez 8 lat, każdy, Biały Dom w Waszyngtonie DC.
Pierwszy z nich przez całą swą prezydenturę musiał udawadniać liberalnie myślącej części społeczenstwa amerykańskiego "że jednak nie jest wielbłądem", po to by po odejściu usłyszeć że to "on uwolnił zachłanną chciwość narodu", czyli jednak był wielbłądem. Drugi z nich nie musiał niczego udawadniać liberalnym zwolennikom, "bo życie i tak jest filmem pornograficznym".

Bronisław Misztala a za nim, Andrzej Wilk stwierdzają w Rzeczpospolitej autorytatywnie, że "Po fasadowych rządach Ronalda Reagana, który zapewne miał więcej szczęścia niż rozumu"...

Obydwaj panowie udowodniajac, że "William Clinton dokonał bowiem nie tylko cudu gospodarczego" beztrosko zniekształcają intencje wypowiedzi Teda Kappela, który podsumowując karierę prezydencka Clintona powiedział że "był on politykiem błyskotliwym, czarującym, uzdolnionym ponad przeciętną, który jednakowóż zmarnował szansę, jaką dała mu historia, i który stał się "kompletnym rozczarowaniem".

Pozwólcie że odwołam się teraz do dwu artykułów Jacka Kwiecińskiego (Gazeta Polska) omawiających postać Renalda Reagana.

"Pisarz Tom Wolfe stwierdził niedawno: Reagan okazał swą wyższość nad legionem lewicowców i ich sławami, a także nad przeważającą częścią prawicowej kadry, wyższość moralną, polityczną a także - tak, obawiam się, że również - intelektualną."
"8 marca 1983 r. R. Reagan wygłosił przemówienie najważniejsze, sposród wielu pamiętnych, o "imperium zła". Mówiąc do religijnego audytorium w Orlando na Florydzie, zdefiniował konflikt Zachodu z Sowietami, zimną wojnę, jako przede wszystkim konflikt moralny. Mamy do czynienia ze zmaganiami dobra i zła, prawdy i kłamstwa...

musimy modlić się za wszystkich żyjących w ciemnościach totalitaryzmu, który łamiąc wszystkie zasady moralne, aby przybliżyć swój cel, światową rewolucję, dominację nad każdą jednostką ludzką, nad całym światem stanowi źródło zła we współczesnym świecie." "Reaganowi zarzucano, że upraszcza, prymitywizuje, że nie rozumie natury komunizmu, a nawet, że jest oderwany od rzeczwistości.

Było najdokładniej przeciwnie: to zachodnie elity utracily łącznśćc z rzeczywistością, przestały rozumieć komunizm, pogrążyły się wyłącznie w krytyce zachodniego systemu. Konwencjonalna mądrość nakazywała nie ocenianie, nie wartościowanie komunizmu.

Słowa Reagana naruszając ten obłędny stan umysłów zabrzmiały jak wystrzał.

Zwróćcie uwagę, jak słowa te pokrywają się z tamtym stanem naszych umysłów, tak bardzo odległym od myślenia mediów swiatowych, a tak bliskim prawdzie HISTORII.

"Wielkie media mogły szaleć z oburzenia...

dla Reagana sprawa była prosta: owszem, oba mocarstwa są uzbrojone, ale Sowiety są gangsterem, a Ameryka policjantem." "Politycy swiatowi...mieli początkowo do Reagana stosunek raczej protekcjonalny, niezależnie od swej orientacji politycznej...jednak na Zachodzie gdy przekonano się, iż jest politykiem efektywnym i twardym, szybko zmieniono zdanie."

"To, że ostateczna dezintegracja ZSRR miała miejsce wkrótce po opuszczeniu przez Reagana Białego Domu, nie ma znaczenia. Prezydentura Reagana przesądziła o wszystkim - mówi jego dawny oponent H. Kissinger. I dodaje dalej: To, co osiągnął Reagan, było najwspanialszym sukcesem dyplomatycznym w nowożytnych dziejach."

Reagan bardzo naraził się środowisku uniwersyteckiemu Stanów Zjednoczonych, które nigdy mu tego nie wybaczyło. "Kiedy prezes kalifornijskiego systemu uniwersyteckigo, C. Kerr, zezwalał "aktywistom" na wszelkie szalenstwa, a prasa go uwielbiała, Reagan powiedział członkom władz edukacyjnych stanu, że bierze na siebie wszystkie polityczne skutki jego dymisji. I Kerr, ku swemu zdumieniu został wyrzucony. Takich grzechów się nie zapomina."

Gdy po przyjeździe do Stanów znalezliśmy się w środowisku uniwersyteckim, gdy czytaliśmy NY Times i kilka innych gazet zrozumieliśmy jaką "gębę" przyczepiono prezydentowi Reaganowi.

"Reagan łączył, co rzadkie, cechy wizjonera i pragmatyka. Był rewolucjonistą, ale nie dogmatykiem." Reagan "nie byl dla krytyków nieuprzejmy. Kompletnie rozluźniony, i nie speszony bawił się w ich obecności. Ponad ich głowami zwracał się do Amerykanów. To doprowadzało ich (komentatorów i "intelektualistów" występujących w mediach) do szału i pasji. Reagan nauczył się wykorzystywać to jeszcze bardziej, świadomie mówił tak, aby media i "intelektualistów" wprowadzić w stan histerii."

Nie zapomniano mu tego. Nie mając już argumentów media doszły do wniosku, że tzw "Reagana rewolucja" to po prostu wypuszczenie "chciwości" na wolność, czyli to wszystko co złe za Clintona było skutkiem poczynań "fasadowych rzadów "wielbłąda" Reagana." Gwiazda amerykańskiej tv Sam Donaldson słynny z agresywnych pytań rzucanych w Reagana przyznał po latach:

"Nie doceniliśmy go. Myślelismy, że jest politykiem pośledniej kategorii. Ale on (Reagan) był twardy, konsekwentny i naprawdę wierzył w to co mówił. Przybył do Waszyngtonu, aby zmienić świat na lepsze, i w ogromnej mierze osiągnął to.
Nigdy nie myślałem, że tak powiem, ale brak mi go. Nie było potem i nie ma do dziś kogoś podobnego jemu."

Zwróć uwagę ze Donaldson wypowiedział to zdanie za rzadów "wizjonera" (za Misztalem i echem echa jego, Wilkiem) Clintona.

Reagan "był niewątpliwie najdowcipniejszym prezydentem w dziejach" "Dziś mało kto pamięta, że to właśnie R. Reagan był patronem wielkiej technologicznej rewolucji. "Był on inspiracja naszej rewolucji - mowi jeden z potentatow z Doliny Krzemowej. Bez niego nie potoczyłaby się z taką dynamiką, a zwłaszcza w takim tempie."

Osobiście miałbym wiele żali do Reagana i zgodziłbym się ze stwierdzeniem że pomógł w uwolnieniu "chciwości", ale to zjawisko zawsze było związane z pieniądzem, więc dlaczego miałbym Reagana z tego rozliczać, w kraju w którym "pieniądz" zawsze znaczył sukces.

Mam też wiele żali do Clintona, szczególnie za jego infantylne życie erotyczne, aroganckiego bobasa. Nie przyszłoby mi jednak do głowy by próbować w nim doszukiwać się "wizjonera albo prestidigatora".

Drukowanie w "Rzeczpospolitej" wtórnego artykulu i jego echa próbującego raz jeszcze zmusić, schorowanego, niegdyś wybitnego męża stanu, do tego by udowadniał że "nie jest wielbłądem" jest wręcz niehumanitarne. Nie wiem, czy Bronisław Misztal był "kanonizowany" na profesora w Polsce, czy też w Stanach, wiem natomiast że tenże pan nie wysilił się nawet by solidnie uzasadnić wyblakłe już w czasie rozumowanie przeciwników Ronalda Reagana nad głowami których tenże mogł odchodząc powiedzieć:

"Przeprowadziliśmy rewolucję. Rewolucja zakończyła się sukcesem.W sumie raczej niezłe, jak na faceta, który na niczym się nie znał i pracowal 4 godziny na dobę. I nie chcąc pożegnań dodał cicho: Mówią mi, że już muszę iść."

Nie wiem kto i dlaczego, w tej znakomitej gazecie (Rzeczpospolita) nie zastanowił się i podjął tę niefortunną decyzję, wiem tylko że jest mi po prostu głupio po przeczytaniu wtórnej myśli "profesora birbanta" i jego "wiernego, wilczego echa" i dobrze się stało że wcześniej Jacek Kwieciński w Gazecie Polskiej opublikował, w oparciu o książkę Dinesha O'Sousy "Ronald Reagan", dwuczęściowy artykuł, ktorego urywki zacytowałem Wam w tym moim liście, po to by mi nie było aż tak głupio.

Zastanawiam się co Wy o tym wszystkim obecnie sądzicie, o ile pamiętam przed laty wynosiliście Ronalda Reagana tak wysoko, że musiałem protestować udręczony wieloma niedogodnościami mającymi początek w epoce tego pogodnego duchem polityka.

Jak zwykle Wasz,

JA

Ps:
Gdybym pisał artykuł na powyzszy temat, to zaczałbym od porównania przypadków(Clinton - Kwaśniewski) wyboru kandydata wbrew utartym regułom rozsądnego myślenia (obydwu "panom" udowodniono nie ładne grzechy), a pod wpływem silnej presji mediów.

Następnie zapewne spróbowałbym się zastanowić jakie to u nas przy naszej "dziwacznej demokracji", a jakie w Stanach może mieć konsekwencje.

Znając zaś naszą megalomanię mógłbym opisać wpływ skandali w Polsce za czasów prezydenta Kwaśniewskiego na skandale w Stanach Zjednoczonych za prezydentury Clintona, udawadniając tym nasze prawo do pierwszenstwa, czyli naszą wyższość
(vivat MY !).

Co Wy na to? Czy to byłaby już dewiacja!?

Koniec świata - BRONISŁAW WILDSTEIN, za RZECZPOSPOLITA

MAIL