Te dwa fakty mojego życia sprawiają,
że całe ono kołacze się pomiędzy
nieudolną interpunkcją a niezdarnym wstawaniem.
 

Powołanie
Po kilku  chaotycznych,  beznadziejnych, rozpaczliwych próbach, porywach pisania,
gdy za każdym razem zdania układały mi spotworniałe przypowieści, które pałały okrucieństwem,
ociekając wulgarnością grzechotały z niecierpliwości by rozwijać się chorobliwie coraz to więcej i więcej,
wyrodniejąc w swych zawiłościach splątanych,  by w końcu ``Dość!''
lądować wśród innych zapisanych kartek oczekujących na czasy, gdy spokój zastąpi me nerwowe oczekiwania,
a moja cierpliwość dorówna wyobrażeniom bełkoczącym bezładnie spomiędzy napisanych zdań.

W końcu zacząłem z obawą roztrząsać, czy kiedykolwiek będę w stanie układać historie ze zdań, po tych
wszystkich chwilach spędzonych w przestrzeniach pomiędzy byciem, dotykiem, snami i podróżami, gdzie
nowość miejsc nieustannie naruszała  moją równowagę, która wskutek zawędrowała gdzieś,  gdzie sam jej sens
przestał mieć znaczenie i w końcu zagubiła się na zawsze zostawiając mnie samego zataczającego się błędnie od
jednego zdarzenia do drugiego.

Na szczęście,  w trakcie tej półprzytomnej wędrówki spotkałem paru szczerych przyjaciół,
którzy litościwie poskładali dla mnie kilka obrazów, sprawiających wrażenie na tyle solidnych,
że uczepiłem się ich gwałtownie  w nich szukając oparcia.

I choć były to jedynie sny o zapachach wydobywających się spomiędy ciał spoconych swym zapamiętaniem,
może alkoholowym, może seksualnym,  to przecież cóż złego w pozornej solidności snów jeżeli rzeczywistość kłębi
się gęstymi dymami niepewności, wśród których znajome postaci pogubiły swe przestrzenne wymiary.

Tam też dostrzegam siebie starzejącego się w jednowymiarowych portretach, gdzie nanizany jestem na cienką
stalową linie o smutnym skosie, zamieniającym jakiekolwiek próby uwolnienia się z takiej oczywistości, na powolny
lecz nieubłagalny ruch w dół. 

Ale ja się wyrwę, i wtedy, nawet gdy trudno już będzie sobie przypomnieć w imię czego to wszystko się dzieje,
usiądę i z wielką troskliwością zajmę się opatrywaniem krwawiących ran. Moment ten jawi się mi niezwykle
przyjemnym, kojącym nawet teraz. 

Dlatego  też nic nie przeszkodzi moim dążeniom, nawet nieustanne ujadania, ani napastliwe pokusy ciszy, ani
wytrwałe działania czasu, drażniące swą monotonią, ani ty ani  nawet ja sam,  tak bowiem podpowiadają mi chwile,
historie których spisane są tutaj od pewnego dość zagmatwanego początku aż do jakiegoś nieznanego jeszcze
końca.
 

W pomiędzy
A jednak udało nam się dotrzeć.

Tak, dotarliśmy do naszej połowy, połowy bycia, połowy milczenia,
połowy pragnienia, połowy zadeptywania śladów na piasku.

Zasmuciłoby się wkoło, gdybyśmy się tutaj mieli zatrzymać,
płaczem próbując dokonać tego, czego nie udało dotykiem.

Przewróćmy zatem na drugą stronę i nie bójmy się tego, że tam to już tylko w dół.

Przewróćmy się na drugą stronę i przyciśnijmy bardzo mocno do jeszcze chlodnej poduszki,
jedynie wiernej. Być może z przytulenia tego powstanie coś, co obejmie nas z równą mocą.